Proboszczowie Parafii WNMP
      lata lata 1717 - 1903
Ks. Jan Kanty Mroczkowski - (3 XII 1717 - 1764 r.)
Przed objęciem probostwa w Biłgoraju był wikariuszem w katedrze chełmskiej. Zasłynął jako budowniczy
kościoła parafialnego. Przed śmiercią niemalże wszystkie oszczędności przekazał na rzecz parafii.
Zmarł w 1764 r. Z pewnością po śmierci jego ciało, wedle ostatniego życzenia jakie wyraził w
swoim testamencie, zostało złożone w wielkim grobie w kościele parafialnym.
Ks. Maciej Sosnowski - 1764 - 1773;
Ks. Andrzej Głaziński - (1773 - 1787)
Przez cały okres swojego probostwa w Biłgoraju troszczył się o kościół i szpital dla ubogich. Gdy
szpital biłgorajski znalazł się w trudnej sytuacji materialnej, starał się uczynić wszystko aby
nie doszło do stanu całkowitego upadku. Aby ratować szpital postanawia oddać w dzierżawę pole
szpitalne. Już 16 X 1773 r. zaraz po objęciu probostwa w Biłgoraju ks. Andrzej Głaziński rozpoczął
dokładne prowadzenie różnych ksiąg parafialnych, niektóre z nich przetrwały do dnia dzisiejszego.
Ks. Łukasz Błazacki - (1787 - 1808)
Urodził się w Krasnymstawie. Święcenia kapłańskie przyjął 21 V 1769 r. budowniczy dzwonnicy przed
kościołem parafialnym w Biłgoraju.
Ks. Bartłomiej Antoni Paczkiewicz - (1809 - 1838) Gorliwie opiekował się kościołem
i szpitalem.
Ks. Paweł Żarski - 1839 - był czasowym administratorem.
Ks. Wincenty Kostecki - 1840 - był czasowym administratorem.
ks. Andrzej Łukasiewicz - (1840 - 1845) Urodził się 29 XI 1802 r. we wsi Biała
w powiecie janowskim. W Warszawie wstąpił do Seminarium Misjonarzy Świętego Krzyża. Pracował
jako wikariusz w Łukowie i Tarnogrodzie. W trudnych dla Kościoła warunkach aby podejmować
jakiekolwiek prace przy kościele zatroszczył się o rozwój funduszu kościelnego. W roku 1864
objął probostwo w Krzeszowie.
Ks. Bartłomiej Chwała - (IV 1845 - 1863) Pochodził z Biłgoraja. W okresie powstania
styczniowego 1863 r. został zmuszony do wyjechania za granicę.
Ks. Kamil Bojarski - (1864 - 13 I 1865) Za jego probostwa nastąpiło przejście unitów
na obrządek rzymsko-katolicki. Udzielał chrztów i ślubów miejscowym unitom. Za to został zesłany
w 1866 do Jędrzejowa do klasztoru Reformatów.
Ks. Paweł Winnicki - (13 I 1865 - 16 III 1866) Był bardzo krótko na parafii z
tego samego powodu co jego poprzednik.
Ks. Apolinary Łopuski - 26 IV 1866 - 11 XI 1866;
Ks. Michał Borkowski - 11 XI 1866 - 5 V 1867;
Ks. Ignacy Szczepański - (1867 - 1868) Przed przyjściem do Biłgoraja był wikariuszem
w parafii Chodel w filii Ratoszyn. Z powodu zatargów z unitami w Biłgoraju został zmuszony do
opuszczenia parafii.
Ks. Filip Skurzyński - XII 1868 - 1870;
Ks. Ludwik Mech - (1870 - 1886) Wcześniej pracował we Frampolu. W roku 1867 gdy Rząd
Rosyjski skonfiskował grunt proboszczowski i inne fundusze nie płacąc procentów lokowanych w banku
nastał trudny czas dla Kościoła. Dopiero w 1874 r. gdy odnaleziono odpowiedni dokument ks. Ludwik
Mech przez okres czterech lat procesował się z Rządem i proces ten wygrał. Fundusz został odnowiony.
Ks. Władysław Czarnecki - (31 V 1886 - II 1887) Urodził się 28 I 1846 r. we wsi
Piaski Ruskie. Jako wikariusz pracował w Krasnymstawie, Szczebrzeszynie, Zamościu, Hrubieszowie
i Sienicy Różanej. Po opuszczeniu Biłgoraja pracował w Piaskach.
Ks. Aleksander Wysocki - (16 II 11887 - 1903) Zanim objął stanowisko proboszcz w
Biłgoraju pracował we Włostowicach i Łukowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul.
Lubelskiej.
  Proboszczowie Parafii WNMP
      lata 1903 - do dziś
KS. CZESŁAW KOZIOŁKIEWICZ
proboszcz parafii w latach 1903 - 1952
Urodził się 14 VI 1871 roku w Pobereżanach - w ówczesnym powiecie Hrubieszów. Imiona rodziców to
Piotr i Franciszka. Święcenia kapłańskie przyjął w 1894 roku. Po święceniach bp. Franciszek
Jaczewski mianował go wikariuszem w Janowie Lubelskim, a w 1903 r. został mianowany na proboszcza
w Biłgoraju.
Przez okres 49 lat pracy kapłańskiej w naszej parafii ks. Koziołkiewicz po za wszystkimi
czynnościami duszpasterskimi był bardzo aktywny w życiu kulturalno-społecznym i oświatowym. Oto
tylko niektóre wydarzenia: 10 III 1917 r. zostaje powołanym na radnego miasta Biłgoraja do czasu
przeprowadzenia wyborów rady miejskiej. Rok później w myśl uchwały Rady Miejskiej został powołany
na Członka Miejskiej Rady Przybocznej. 2 VIII 1917 r. zostaje mianowany Przewodniczącym Rady
Szkolnej Miejscowej w Biłgoraju, w miejsce dotychczasowego jej przewodniczącego p. Michała Mazurka.
Od tego czasu ks. Koziołkiewicz zarządzał funduszem szklonym, prowadził księgi i akta, był w
posiadaniu pieczęci szkolnej. W 1918 r. był tylko członkiem. Natomiast 11 V 1918 r. rada szkolna
Okręgu Biłgorajskiego mianowała księdza Czesława członkiem Dozoru Szkolnego miasta Biłgoraja.
18 XII 1923 r. brał czynny udział w posiedzeniu Komisji Opieki Społecznej, gdzie poruszono ważne
kwestie w sprawie prowadzenia ochronki dla dzieci i Przytułku dla starców i kalek w Biłgoraju. 31
XII 1924 r. został przedstawicielem Kościoła Katolickiego w Radzie Szkolnej Powiatowej w Biłgoraju.
Uchwałą plenarnego posiedzenia Sejmiku w Biłgoraju 11 V 1925 r. zostaje powołany na członka
Sejmikowej Komisji pracy kulturalno-społecznej. Uchwałą Magistratu z dnia 10 V 1927 r. został
powołany do komitetu Budowy 7-klasowej miejskiej szkoły powszechnej. 21 XI 1927 r. Sejmik powołuje
ks. Koziołkiewicza na członka komisji Szkoły Rzemieślniczej. Z listu Biskupa Lubelskiego z dnia
14 I 1935 r. dowiadujemy się, że ks. kanonik Czesław Koziołkiewicz został minowany na delegata do
Sekretariatu Okręgowego Akcji Katolickiej, na okręg biłgorajski.
Natomiast wskutek pisma Inspektora Szkolnego Zamojskiego, Władza Diecezjalna wyznaczyła go na
stanowisko przedstawiciela kościoła rzymsko-katolickiego w Dozorze szkolnym gminny m. Biłgoraj
(funkcję tą pełnił już w 1918 r.). Dokładnie miesiąc później zostaje powołany do rady Szkolnej
Powiatowej w Biłgoraju na okres trzech lat. To tylko niektóre funkcje społeczne, które pełnił z
ogromnym zapałem.
Całość jego pracy została zauważona przez zwierzchników Kościoła. Dnia 16 II 1924 r. - ks.
Czesław Koziołkiewicz otrzymuje od biskupa mianowanie:
"Pozdrowienie w Panu! Przez 30 lat pracy
kapłańskiej a szczególnie przez swą gorliwość duszpasterską w Biłgoraju zasłużyłeś sobie Wielebny
Księże Proboszczu na wdzięczność parafian i uznanie Zwierzchności Kościelnej. W dowód przeto
Naszej Biskupiej życzliwości, opierając się na wniosku Prześwietnej Kapituły Kolegialnej Zamojskiej
w myśl Kan. 406 powagą naszą Biskupią niniejszym Wielebność Twoją mianujemy Kanonikiem honorowym
Prześwietnej Kapituły Kolegialnej w Zamościu i nadajemy zgodnie z Kan. 408 prawo do wszystkich
oznak i przywilejów honorowych, które z nadania Św. Stolicy Apostolskiej i chwalebnych zwyczajów
rzeczonej Kapitule przysługują. Mając w Bogu nadzieję, że ten dowód uznania położonych w Kościele
św. i Ojczyźnie naszej sług przyczyni się do jeszcze większej gorliwości o chwalę Bożą i zbawienie
dusz wyrażamy Wielebności Twojej gorące życzenia łaski Bożej udzielamy Mu swego pasterskiego
błogosławieństwa. Lublin 16 II 1924 r. Biskup Marian Leon".
Solidność i szczególna gorliwość w posłudze kapłańskiej po raz kolejny została zauważona przez
Biskupa Lubelskiego Mariana Leona. W jego piśmie pochwalnym skierowanym do ks. Koziołkiewicza
z 16 IX 1932 r. czytamy:
"Konferencje dekanalne dekanatu Biłgorajskiego wyróżniają się
dodatnio wśród wszystkich tego rodzaju zebrań księży naszej diecezji, dziękujemy przeto tak ks.
Dziekanowi za umiejętne i gorliwe przewodnictwo, jak również i Księżom kondekanalnym za współudział
w pracy nad rozwinięciem metod pracy duszpasterskiej i spotęgowaniem ducha apostolskiego stosownie
do obecnych potrzeb Kościoła i narodu. Niech Wam Serce Boże błogosławi i rozpala zapał do spełnienia
świętych obowiązków. Bp. Marian Leon".
Ks. Czesław Koziołkiewicz kierował dekanatem przez okres dwu wojen światowych bardzo ciężkich i
tragicznych dla miasta. Wzmagał się w czasach gdy na terenie miasta i większości ziem polskich
panowała epidemia cholery (wygasła w Biłgoraju i okolicach w 1915 r., wówczas to dopiero ks.
Koziołkiewicz otrzymał pozwolenie K.u.K. Kreiskommando na oprawianie zwykłych nabożeństw z
zastrzeżeniem, że: "całowanie krzyża, podłogi kościelnej, jakoż będące w zwyczaju leżenie krzyżem,
należy wzbronić. Wodę święconą należy z kropielnicy usunąć. Wprowadzanie ciał zmarłych do kościoła
niedozwolone"), gruźlicy i tyfusu plamistego (1918 r.).
Troska o wiernych w trudnych dla Polski czasach (dwie wojny światowe) była nadrzędna sprawą, która
kierował się ks. Czesław Koziołkiewicz przez cały czas. Umiał wykorzystać każdą okazję aby naszym
parafianom żyło się lepiej.
O działalności naszego proboszcza wiedziały również najwyższe władze państwowe. Ks. Koziołkiewicz
otrzymuje "Złoty Krzyż Zasługi" o czym dowiadujemy się z pisma Kierownika Kancelarii Prezydium Rady
Ministrów z dnia 28 VIII 1937 r. Dekoracji dokonał Pan Wojewoda Lubelski 11 XI 1937 r.
Swoim zaangażowaniem i solidną pracą przyczynił się do rozwoju aktywności parafian i do
pogłębiania ich życia religijnego. 22 V 1933 - ks. Czesław Koziołkiewicz jako inicjator rozpoczyna
nabożeństwo wystawienia Najświętszego Sakramentu w I piątki miesiąca.
Prowadził skrupulatnie księgę przychodów i wydatków swego domowego gospodarstwa. Współpracował z
radą kościelną. Zaskarbił sobie sympatię wśród władz miasta, a także zaprzyjaźnił się z ówczesnym
rabinem żydowskim Jakubem Zylbermanem.
Nie zapominał również i o młodzieży. Dnia 5 X 1934 r. ks. Koziołkiewicz otrzymuje pismo KSMM
w Lublinie w sprawie przyjazdu z zamiarem zamieszkania instruktora tego stowarzyszenia
na cały powiat Biłgorajski. Oto szczegóły:
"Niniejszem spieszymy z podziękowaniem Przew. ks. Kanonikowi (...) za łaskawe przyznanie subsydjum
na zaangażowanie instruktora dla pow. Powiatu Biłgorajskiego. Stąd też już w krótkim czasie będziemy
mogli dać specjalnego instruktora na powiat Biłgorajski."
Dalej w tekście jest prośba o pokój w domu parafialnym na mieszkanie. W dowód uznania za pracę
wśród parafian Biskup Lubelski dnia 30 XI 1937 r. mianuje ks. Koziołkiewicza kanonikiem gremialnym
Kapituły Kolegiaty Zamojskiej, przyznając mu wszelkie prawa i przywileje jakie przysługują członkom
jej gremium. Wielką jego zasługą było natychmiastowe przystąpienie do zabezpieczenia sklepienia
kościoła i jego odbudowa po wielkim pożarze miasta 11 IX 1939 roku. U schyłku swojego życia
(1948 r.) został mianowany Prałatem Domowym Ojca Świętego przy Kolegiacie Zamojskiej.
Pod koniec 1949 r. pojawił się dość poważny problem ze zdrowiem. 27 X 1949 r. Biskup Lubelski
mając na uwadze stan jego zdrowia zamienił obowiązek odmawiania brewiarza na jedną cząstkę różańca
codziennie, do czasu całkowitego odzyskania sił fizycznych i powrotu do pracy duszpasterskiej.
Zmarł 9 III 1952 roku. Został pochowany na cmentarzu w Biłgoraju.
KS. DR. STANISŁAW KRYNICKI
proboszcz parafii w roku 1952
Stanisław Krynicki (od 19 V 1952 roku) W parafii był administratorem i dziekanem bardzo
krótko, bo zaledwie 1 rok. Przed przybyciem do Biłgoraja był administratorem parafii w Końskowoli,
w dekanacie puławskim. W chwili przyjścia na parafię w Biłgoraju miał 48 lat i obchodził właśnie
25-lecie swojego kapłaństwa. Stopień doktora (prawa kanonicznego na KUL-u) uzyskał przed wybuchem
II wojny światowej. Wówczas to był wikariuszem w Lubartowie, później w parafii św. Pawła w Lublinie
i w Katedrze Lubelskiej. W czasie II wojny światowej był więźniem obozu koncentracyjnego w Dachau.
Zaraz po wojnie został administratorem parafii Katedralnej w Lublinie. Swoją pracą przyczynił się
w znacznym stopniu do odbudowy Katedry Lubelskiej. Pomimo tak krótkiego czasu pobytu na parafii
zasłynął jako dobry organizator i wspaniały kaznodzieja. W swoich kazaniach bardzo często nawiązywał
do własnych przeżyć w obozie koncentracyjnym. Potrafił kształtować parafię w duchu oddania
kościołowi, w głębokiej wierze i poszanowaniu wartości chrześcijańskich. Kontynuował prace przy
odbudowie i upiększaniu świątyni. Jeszcze pod koniec listopada 1952 roku został przeniesiony do
Tomaszowa Lubelskiego, gdzie po wielu latach pracy duszpasterskiej zmarł (1969 r.) i został
pochowany na miejscowym cmentarzu.
KS. JAN KOSIOR
proboszcz parafii w latach 1953 - 1967
Jan Kosior (29 XI 1953 - 24 II 1967) Urodził się 13 XII 1899 r w Lubartowie. Do parafii
przyjechał z Tomaszowa Lubelskiego. Studiował medycynę, ale nie skończył, później rozpoczął prawo
kanoniczne. Jego świątobliwość najlepiej określa ks. biskup Henryk Strąkowski mówiąc, że ks.
dziekan z młodzieńczą energią przystąpił do wielkiego dzieła - budowy wielkiego ołtarza.
Jednocześnie gorliwie pracuje nad duszami parafian, głosi kazania, spowiada, czuwa nad nabożeństwami
i jak ojciec otacza opieką młodych kapłanów. Do największych przedsięwzięć gospodarczych należy
zamówienie wielkiego ołtarza, który już w lipcu 1955 roku został zmontowany w świątyni. W roku 1967
ks. Jan Kosior został przeniesiony do Lublina, gdzie po kilku latach zmarł.
KS. CZESŁAW DMOCHOWSKI
proboszcz parafii w latach 1967 - 1976
Czesław Dmochowski (24 II 1967 - 1976 rok) Urodził się 22 IV 1908 r. w Jachach. Oficjalne
przekazanie parafii ks. Dmochowskiemu nastąpiło 16 IV 1967 r. Przed wybuchem II wojny światowej
pracował jako duszpasterz w Janowie Lubelskim. W okresie wojny 20 X 1939 r. Ksiądz Biskup skierował
go do pracy duszpasterskiej w parafii Godziszów. W trakcie trwania wojny został aresztowany przez
Niemców 6 kwietnia 1940 r. i osadzony na Zamku Lubelskim. 20 czerwca 1940 r. został przewieziony
do Sachsenhausen a 13 XII 1940 r. do Dachau. Wolność odzyskał w dniu oswobodzenia przez Amerykanów
obozu w Dachau 29 IV 1945 r. Swoje wstrząsające przeżycia z okresu 5 lat pobytu w wyżej wymienionych
obozach niemieckich opisał, za namową swoich przyjaciół, w dwóch tomach maszynopisu pt. "Moje
Wspomnienia". Wspomnienia te stanowią bardzo cenne źródło historyczne na temat życia obozowego i
brutalnych sposobów postępowania oprawców niemieckich wobec więźniów.
Ks. Czesław Dmochowski był kapłanem w randze oficera Wojska Polskiego. Dzięki temu w czasie, kiedy
był proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biłgoraju, od komitetu partii w
Biłgoraju, po trzy letnich staraniach, otrzymał część placu (wcześniej bezprawnie odebranego parafii
przez władzę komunistyczną) oraz zezwolenie na budowę nowej plebani. W dziejach parafii zapisał się
chlubnie. Przeprowadził wiele poważnych inwestycji wewnątrz świątyni. To dzięki jego staraniom, w
bardzo trudnym okresie panowania systemu komunistycznego w naszym kraju, dokonano gruntownego
odnowienia świątyni na zewnątrz. Wewnątrz świątyni zostały wykonane cztery dębowe konfesjonały,
dębowa szafa na ornaty, 16 ławek dębowych oraz centralne ogrzewanie. Dzięki jego staraniom dokonano
również kapitalnego remontu starej plebanii. Zasłynął jako dobry kaznodzieja i organizator
uroczystości religijnych.
W roku 1975 ks. Czesław Dmochowski odbył pielgrzymkę do Dachau w gronie księży, byłych więźniów
obozów hitlerowskich. W 1976 r. został przeniesiony, jako rezydent do Janowa Lubelskiego. Pod
koniec życia zaczął poważnie chorować. Umiera 19 września 1987 r. w Janowie Lubelskim w wieku 79
lat.
KS. EDMUND MARKIEWICZ
proboszcz parafii w latach 1976 - 1986
Edmund Markiewicz (1976 - 1986) - - troskliwy i gorliwy duszpasterz. W trudnym okresie
ucisku przez władze komunistyczne zorganizował pierwszą lotniczą pielgrzymkę, kilkudziesięciu
parafian do Rzymu. Do jego największych przedsięwzięć gospodarczych należało wybudowanie Domu
Katechetycznego, kaplicy na cmentarzu grzebalnym oraz kaplicy w Hedwiżynie. Słynie jako dobry
kaznodzieja, całkowicie oddany Matce Bożej i służbie Chrystusowi.
Jako wrażliwy kapłan reagował na wszelkie zło, był mocno zaangażowany w działalność
charytatywną na rzecz potrzebujących, a po ogłoszeniu stanu wojennego organizował pomoc dla
ludzi "Solidarności" i ludzi potrzebujących pomocy, dawał schronienie ukrywającym się przed
aresztowaniami. Przekazywał pomoc duchową i materialną do więzień i ośrodków odosobnienia oraz
roztaczał wieloraką pomoc nad rodzinami uwięzionych i internowanych a także nad pozostałą ludnością
parafii i miasta. Był jednym z głównych organizatorów pomocy materialnej szeroko płynącej z Zachodu
po ogłoszeniu stanu wojennego. Nie dawał się ugiąć naciskom władzy komunistycznej, był głosicielem
prawdy. Stawał w obronie "Solidarności" i jej ideałów. Był łaskawy i wyrozumiały także dla tych,
którzy na Niego donosili uznając, że nadejdzie i dla nich czas opamiętania i nawrócenia. Był
inicjatorem i organizatorem nabożeństw w intencji Ojczyzny, uwięzionych, internowanych i za ich
rodziny. Nie bał się zanosić modlitw za pomordowanych na Wschodzie i w katowniach UB. Zapisał się
jako gorliwy duszpasterz i budowniczy obiektów sakralnych.
W 1986 roku został przeniesiony do Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Janowie Lubelskim, gdzie jest
dziekanem i kustoszem tego sanktuarium do dnia dzisiejszego. 3 X 2002 r. podczas uroczystej sesji
Rady Miejskiej w Biłgoraju, kończącej III kadencję samorządu lokalnego, odbyły się uroczystości
nadania tytułów Honorowego Obywatela Biłgoraja dla trzech księży kapelanów "Solidarności" z lat 80.
Ten zaszczytny tytuł otrzymał ks. Infułat Edmund Markiewicz oraz ks. Kanonik Florian Fornal i ks.
Kanonik Zdzisław Kuczko.
KS. EUGENIUSZ SOŚLER
proboszcz parafii w latach 1986 - 1989
Eugeniusz Sośler (10 II 1986 - 1989r.) Urodził się 1 I 1930 r. w Kolonii Stanisławów na
Wołyniu, w diecezji Łuckiej. W 1945 r. jego rodzina została wysiedlona i osiedliła się we wsi
Kopyłów należącej do parafii Horodło. 22 XII 1956 r. z rąk ks. Biskupa Kałwy otrzymał święcenia
kapłańskie. Zaraz po tym został wikarym w parafii Zaklików (do 1972 r.). W latach 1972 - 1981 był
dziekanem i proboszczem parafii św. Anny w Lubartowie. W roku 1981 został mianowany Kanonikiem
Honorowym Kapituły w Zamościu. W tym samym roku został proboszczem parafii Wojciechów, a później
w Zaklikowie. W latach 1986 - 1989 był proboszczem i dziekanem parafii Wniebowzięcia NMP w
Błgoraju. Pomimo tego iż zarząd parafii obejmował stosunkowo krótko dokonał po raz pierwszy
pozłocenia dwóch bocznych ołtarzy w kościele. Dokończył dość drogą inwestycję krycia dachu
miedziana blachą jak też wyremontował stara plebanię. Swoje obowiązki spełniał należycie. Pod
koniec lat osiemdziesiątych zaczął poważnie chorować. Z powodu choroby altzheimera został mianowany
rezydentem w parafii Dzwola. Od 1992 r. mieszkał w Domu Księży Emerytów w Lublinie. Zmarł
5 III 1999 r. w Lublinie przeżywszy 70 lat, w tym 43 lata w kapłaństwie. Pogrzeb odbył się
w Horodle 8 III 1999 r.
KS. BOGUSŁAW WOJTASIUK
proboszcz parafii 1989 - 10 VII 2005 r.
Bogusław Wojtasiuk (1989-2005) Urodził się 7 IV 1936 r. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk
Ks. Bp Piotra Kałwy w Lublinie w roku 1960. Najpierw był wikariuszem w Chłaniowie, następnie w
Krzeszowie n. Sanem i Bobach w Dekanacie Kraśnik Lubelski. W latach 1967 - 1989 obejmował urząd
proboszcza w parafii Potok Górny w Dekanacie Tarnogrodzkim. W 1989 roku zostaje mianowany na
proboszcza i dziekana parafii Wniebowzięcia NMP w Biłgoraju. Swoje obowiązki w parafii spełniał
przykładnie i wzorowo. Wyremontował i odnowił kościół, jak też kaplicę w Hedwiżynie i Ignatówce.
Całkowicie oddany Bogu i zawsze wyrozumiały kapłan zyskał sobie młodzież i uznanie wszystkich
parafian. Przez swoją właściwą postawę, homilie i przykładne życie ożywił wśród wiernych ducha
patriotyzmu i ofiary.
Do większych przedsięwzięć remontowo-budowlanych jakich dokonał podczas obejmowania stanowiska
proboszcza można zaliczyć m.in.: remont salek katechetycznych i nowej plebanii (1999 r.), malowanie
kościoła zewnątrz jak również wewnątrz (3 VI 2002 r.), ułożenie cokołu marmurowego wokół kościoła
(2003 r.).
Dzięki usilnym staraniom ks. Bogusława Wojtasiuka, w dniu 16 II 1997 r. parafia wydała pierwszy
numer dwutygodnika pt. "Maryja Wniebowzięta". Redaktorem naczelnym został ksiądz proboszcz. Jeszcze
w tym samym roku - 2 VI 1997 r. tytuł tej gazetki został wpisany przez Sąd Wojewódzki w Zamościu do
rejestru dzienników i czasopism. W dniu 1 II 2002 r. Biblioteka Narodowa w Warszawie (Narodowy
Ośrodek ISSN) zarejestrowała w międzynarodowym systemie informacji o wydawnictwach ciągłych gazetkę
nadając jej symbol ISSN 1643-4927. Kolejnym bardzo istotnym osiągnięciem ks. Bogusława Wojtasiuka
było przyczynienie się do prowadzenia transmisji Mszy św. w niedzielę o godz. 9.30 oraz ważniejszych
wydarzeń religijnych przez Biłgorajską Telewizję Kablową. Sama zaś idea transmisji niedzielnych
Mszy św. wyszła pierwotnie od radnych Miasta Biłgoraja. Pierwsza transmisja na żywo miała miejsce
już 19 III 2000 r.
Po ukończeniu 70 roku życia ks. Kan. Bogusław Wojtasiuk został zwolniony ze stanowiska proboszcza
parafii Wniebowzięcia NMP oraz dziekana dekanatu Biłgoraj Północ i przeniesiony przez Księdza
Biskupa w stan emerytalny. Od tego czasu zamieszkuje na w miejscowej plebani jako rezydent i
wspiera miejscowych duszpasterzy w ich pracy.
KS. DR JÓZEF FLIS
proboszcz parafii od 10 VII 2005 r.
Ks. Józef Flis - obecny proboszcz, podjął się bardzo trudnej misji budowy kościoła
p.w. Jana Pawła II, który powstanie na ul. Cegielnianej w Biłgoraju.
Urodził się 25 II 1960 roku w Biłgoraju. Mieszkał i wychowywał się w miejscowości Ujście. Tam też
uczęszczał do szkoły podstawowej. Należał do parafii Momoty, gdzie proboszczem przez wiele lat był
ks. Kanonik Kazimierz Pięciurek (kapłan pochodzący z Biłgoraja, który przez okres 20 lat
własnoręcznie rzeźbił wnętrze kościoła w Momotach Górnych).
W 1975 roku rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Janowie Lubelskim. Maturę zdał w 1979 roku.
Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie. 15 XII 1984 roku
z rąk ks. bp. Bolesława Pylaka przyjął święcenia kapłańskie. Swą pierwszą pracę duszpasterską jako
wikary podjął w miejscowości Zakrzówek obok Kraśnika. Po 8 miesiącach został skierowany do parafii
w Gródku za Tomaszowem Lubelskim, gdzie przebywał 3 lata. Następnym miejscem pracy duszpasterskiej
była parafia Św. Rodziny w Lublinie, gdzie przebywał przez okres 4 lat.
W 1992 r. kiedy z woli papieża Jana Pawła II powstała nowa diecezja zamojsko - lubaczowska ks.
Józef złożył deklaracje aby pracować w nowej diecezji. Zostaje do niej przyjęty w celu tworzenia
ośrodka duszpasterskiego w Łaszczówce. Był tam pierwszym proboszczem parafii p.w. Trójcy Świętej.
Wraz z wiernymi tworzył parafię od początku, powstały tam 2 nowe kościoły filialne i dom parafialny.
Kolejnym bardzo ważnym etapem w życiu ks. Józefa były 4 letnie studia na Uniwersytecie Antonianum w Rzymie na wydziale teologii duchowości. W 2000 roku obronił doktorat. Następnie przez rok przebywał w Niemczech, we Freiburgu Niemieckim. Mieszkał tam w Konwikcie Św. Karola Boromeusza. Podczas tego pobytu pogłębia znajomość języka niemieckiego oraz poszerza znajomość literatury z dziedziny duchowości (szczególnie interesuje księdza duchowość św. Tereski od Dzieciątka Jezus, św. Jana od Krzyża oraz Ojca Świętego Jana Pawła II).
Po powrocie do Polski ks. dr Flis zamieszkał w Zamościu jako rezydent przy parafii Świętego Krzyża.
W 2001 r. ks. dr Józef Flis objął urząd administratora w Kurii Diecezjalnej w Zamościu. Rok później
został dyrektorem Katolickiego Radia Zamość oraz Redaktorem Naczelnym specjalnej wkładki Tygodnika
Niedzieli - Zamojsko - Lubaczowskiej. Również w tym czasie otrzymał stanowisko Wizytatora Diecezjalnego.
Przed powołaniem księdza dr Flisa na administratora parafii WNMP w Biłgoraju (10 lipca 2005 r.) był
proboszczem i dziekanem dekanatu Szczebrzeszyńskiego.
Ks. dr Flis jest również wykładowcą w Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Zamościu.
Wykłada tam etykę biznesu, etykę zawodową, a także socjologię.
28 IX 2005 r. Sekretariat Stanu. Najwyższy Kapłan Benedykt XVI wybrał do grona swoich kapelanów ks.
Józefa Flisa, co upoważnia go do używania tytułu Prałata. 21 IV 2006 r. stosownie do nowych
potrzeb pastoralnych Diecezji Ksiądz Biskup Jan Śrutwa mianował ks. Prałata Józefa Flisa na
proboszcza parafii Wniebowzięcia NMP w Biłgoraju oraz na dziekana dekanatu Biłgoraj Północ
|
|